آمدم سر قرارعاشقی

سوسو زنان به هر سو، چشم دوختم تا نوري از وجودتان را دريابم تا چشمانم بيدار شود

كجا رفته ايد؟! خوبان خدادوست كجا رفته ايد؟!

کجایید غريبان شهرکه روزها و شب ها فرازها را «صابر» بوديد و «نشيب»ها را شاکر .

زمزمه دعايتان با نغمه قران و توسل آميخته بود

و سنگرهاتان پر بود از بوي باران، بوي سبزه.

به جستجوي شما آمده ام حماسه سازان حماسه سرخ جبهه ها .

این روزها كمتر كسي از روزهاي خوب شما مي گويد

از سكوت شب سنگرها، از درد دلهاي شبانه.

كمتر كسي قصه هاي عاشقانه و صادقانه تان را مي گويد

كمتر از نگاه پرعاطفه و حرف هاي عاشقانه مي گويند

كمتر لحظه هاي سبز شمارا روايت مي كنند كمتر زمزمه حديث سفرهاي غريبانه را مي شنویم

آري!

من آشناي غزل هاي خاطرات شمايم

گاهي در دلم سوگواره  برپا مي شود

گاهي دلم براي صداي خمپاره ها مي تپد دلم براي نخل هاي سوخته مي سوزد و آهسته
 و بي صدا ساقه زرد غم و اندوه در دلم ريشه مي كند

و به ياد شما آواي غريبي سر مي دهم

و در اين روزگار غريب به غربت و تنهايي خود مي گريم

و به ياد شما، دوباره  جان مي گيرم

من، از شما جدا مانده ام

نشانه غربت شمارا از زمان و زمانه ديده ام

من، حديث حادثه ها را شنيده ام.

روزگار، نه  ، زمانه، نه

زمان، زمان غريبي است

غربت ياد شهيد غيرت هاي رفته به باد را زنده نمي كند،

غربت ياد شهيد حديث عشق و جنون را رها نمي كند،

غربت ياد شهيد صحبت سرخ لاله ها را هويدا نمي كند،

غربت ياد شهيد ابرهاي تيره دل را سپيد نمي كند

وغربت ياد شهيد غيرت ما را شعله ور نمي كند.

آري، زمان زمان غريبي است حصار غربت ما نمي شكند.

قرارهاي امروزي  آواي بي قراران را از يادها برده است،

ترانه هاي امروزي  ترانه ي دلنواز باران جبهه ها را از بين برده است.

آواي باران به گوشمان نمي رسد

عطر سرخ ايثار بويش را از دست داده است.

چشم هاي غرق به مال چشم هاي فانوسي آن روزها رااز ياد برده است

لبخندهاي مايل به دنيا لبخندهاي دريايي دريادلان را فراموش كرده است

آسمان سينه هامان از آواي غربت ياران بغض ابر گرفته است

كجائيد؟!

اي لبهاي خاموش تا با صداي آشناي خود

برايم بگوئيد رازهاي در زنگار نهفته را

قصه شوق پرواز را

باور كنيد! من اسير دنياي دردآلود و نازيبا، شده ام

و از زيباييهاي شما فاصله گرفته ام

من، اسير مرداب هاي تباهي ام

طوفان حوادث در اين زمانه غربت از شما جدايم كرده است.

با چشمان مضطرب و گريانم به دنبال يادگاري از آن روزها مي گردم

 از روي يك نيازو براي فهميدن يك راز بيشتر،

دلم مي خواهد  حديث ياران بي مزارتان، حديث گردان هاي گمنام و قصه سحرگاه هاي اعزام را دوباره بشنوم چشمانم به دنبال چشم هاي باراني شما مي گردد

و دل آواره ام دنبال دل هاي آسمان وار طوفاني شما مي گردد

آري! نگاهم از نگاه هاي آلوده بسياري بيزار است؛

من، به دنبال نشان سرخ شمايم

و از نسيم ها، مي پرسم.

من غمي بزرگ را در دل تسلي مي دهم؛

غم نبودن با شما، دوري از شما و غربت شما.

زمانه مي خواهد كه، من بي غم و درد باشم

 زمانه مي خواهد كه راحت تن فراهم كنم و روح سرگشته را رها سازم .

اما من نمي توانم  لب فرو بندم

پيام خون شما را باید شنید و فهمید

خدا كند، شور جانبازي هاي شما،

نگذارد زمزمه هاي ناپاك نامردان را نظاره كنم.

نگاه هاي ناپاك،  چشم هاي بسياري را فريفته خود مي كنند و فريب مي دهند

و به خواب غفلت مي برند گويي آغاز خواب هاي خوش فرا رسيده است.

خدا كند كه روح بلندتان هميشه، مرا مدد كند.

بگذار حرف هايم، در دل بماند

وعقده هاي غريبانه خود را در سينه، نگه دارم

و زخم نامه غربت و تنهايي را برايت شرح ندهم.

آري! بگذارهر از گاهي شميم نام پاكت را بشنوم

و يادت رادر دل زنده نگه دارم و تصويرت را در خاطره ايام جاري و باقي نگه دارم.

هویزه شهر دانشگاه عشق است

هرچند كه از آینه بی‌رنگ‌تر است
از خاطر غنچه‌ها دلم تنگ‌تر است
بشكن دل بینوای ما را ای عشق
این ساز شكسته‌اش خوش‌آهنگ‌تر است

انگار همان دیروز بود که آرام و بی‌تکلف، ساده و بی‌ادعا، زیر بارش نگاههایمان رفتید و ما سوختن پروانه‌وارتان را به تماشا نشستیم و از شما آموختیم که:

تکلیف عشق را نمی‌توان با ادعا روشن کرد

شما رفتید و برایمان به یادگار نوشتید:

باید اهل رفتن بود نه اهل سکون و سکوت

سالهاست که از دشتهای تفتیده جنوب، از خاکریزهای آغشته به خون فکه، از چزابه و دوکوهه و از غربت شبهای شلمچه، عطر عشق و ایثار و فداکاری و سوز ناله و نیایش و گریه‌های شبانه به گوش می‌رسد!

و سالهاست که شمیم عاشورائیان ، ما را نیز کربلایی کرده است.

 آه شلمچه چقدر بوي حضرت زهرا ( س ) مي دهد بوي گمنامي

بوي غربت بوي غريبي ........بوي عطر ياس ....

اشك و دل شكسته اينجا خريدار دارد بخوان  .....

 باران مي آيد

دعاي كسي كه زير باران است مستجاب است ...... بخوان ....

   بخوان براي رسيدن به نور ......... 

 راه باز است ، معبر ها همه پاك شده اند ،لابلاي سيم خاردارها ،

پلاك ها چشمك مي زنند و شهدا هنوز ايستاده اند

 و با سر انگشت وفا ، نقطه رهايي را نشان مي دهند .

خط هنوز شكسته نشده است ،

كوله پشتي بسيجي ها لب خاكريز نشسته است .

فرمانده فرياد مي زند :

 قلم هايي به عدد اراده ها

بايد دست به كار شد . اينجا مجنون است ، جزيره عاشقان .

 صداي فرمانده از

لابه لاي نيزارها تا اعماق تاريخ مي رسد :

« اگر مانديد ، بنويسيد ، حقانيت و مظلوميت اين بچه ها را »

قصه ، قصه سوختن پروانه هاست

پروانه هاي گمنامي كه هيچ كس از عشقشان خبردار نشد

پروانه هايي كه با بالهاي سوخته وظيفه ماندن در قفس دنيا به آنان محول شد تا راوی زنده پروانگان شیدا بالي باشند كه در گلستان آتش بال گشودند تا

راه جاودانگی و بقا را در فنای خویش بيابند

 چرا كه سوختن بهای قرب است و چنین سوختنی را جز به پروانگان بی پروای عشق نمی بخشند. آنكه آتشی بر دل ندارد کجا می تواند بال در آتش

بگشاید؟؟؟؟؟؟؟؟!!!!!!

و اما بعــد!!!!!!

صداي خس‌خس و سرفه‌هاي خشك يادگاران دفاع مقدس چه غريبانه در هياهوي گنگ آدمها گم شده است و اين شمعها چه معصومانه در گوشه و كنار بيمارستانهاي شهرمان، لب پنجره‌هاي شب، رو به باغ بهشت آب مي‌شوند.

مگر مي‌شود گل را نديد؛ گلها حتي اگر پرپر شوند، بوي عطرشان در آسمان خاكستري و تيره‌رنگ شهر هم مي‌پيچد.

                  كافيست كمي از خودت دور و به آنها نزديك شوي.

جنگ كه تمام شد، همه چيز تمام شد. حالا ديگر نه جنگی هست و نه خطری
حالا فقط ميزها و عنوان ها هست كه تعيين تكليف می كنند

می خواهم از دلتنگی ها بگويم... از ا ديگران كه می گويند اشكالی ندارد اگر یـارو دو پا و يك دست ندارد و یا شیمیائی شده  ویـا چشمنانش دیـگر فقط خدا را میبینـد...

در عوض خــــــــــورد و بــــــــــــــرد....

اينكه اگر جايی بروی و مثل همه مردم عادی براي مسئله ای اعتراض كنی،
 تنها جوابی كه می شنوی اين است؛ چه خبرتان است، فكر كرديد حالا چون جانباز هستيد، هر چه بگوييد بايد در اسرع وقت انجام شود....

و غم از دلش شعله می گيرد و ….

دلهائی که همه بوی یاس مي دهد و به رنگ لاله است و به وسـعت همه دریا ها

دلهای شما هنوز زنده است هنوز بوی خودتان را میدهد......

خوب زندگی کردن خود نعمتی است که حضرت پروردگار برای بندگان خوبش به امانت میگذارد که بودن خود امانتی است که باید در حفظش بکوشیم...اما مرگ خوب و بزرگ و ماندنی را برای هر کس تقدیر نیست...

خوب به خاک افتادن پرواز بلندی است که بالهای آسمانی میخواهد...

و تو ای دوست من که اینها را خواندی نگاه کن به آسمان!!

هر زخم  آنهاا ستاره ای است و هر شهید ما خورشیدی است که پیش از طلوع آفتاب خانه های ما را گرم میکند.. ..........

سالهاست از آن دوران جنگ مي گذرد و هر روز از شهدا دورتر و دورتر

 مي شويم .

 البته گه گاهي چنين يادي  مي شود و

 احتمالا قطره اي هم اشك ريخته مي شود ،

 اما در واقع هنوز نمي دانيم آنها اميد به چه كساني داشتند و

 بخاطر كدام انديشه و هدف رفتند ...

قصه عشق ما را بايستي با غروب بود تا دانست

 
و با هواي ابري پاييزان

و مجنون...

سلام بر بياباني كه معراج  مجنون هاي دوره آخرالزمان شد

و از ميان اين همه دام و دانه دنيا معبري به سوي آسمان باز كردند

سلام بر مجنون هايي كه به آب و آتش زدند

سلام بر مجنون هايي كه هنوز هم بيابان عاشقي را رها نكرده اند
 و با ليلي خويش رازها دارند

سلام علي آل ياسين .........

خدايا چه سخت است بي بهانه گريه کردن به ظاهر خنديدن وبه دروغ

فرياد زدن که زندگي شيرين است

آخـــر ِ قـــصـــه

خــنــده ات طـرح لـطـيـفـيست كه ديدن دارد
نــــاز ِ مـــعـــشـــوق دل آزار خـــــريـــدن دارد

فــارغ از گــله و گــرگ است شباني عـاشق
چـشـم سـبـز تـو چه دشتيست! دويدن دارد

شـاخـه اي از ســر ديـــوار بـه بـيـرون جسته
بوسه ات ميوه ي سرخيست كه چيدن دارد

عـشـق بـودي وَ بـه انـديـشـه سـرايت كردي
قـــــلــب بــا ديــدن تــو شـــور تــپــيـدن دارد

وصــل تـو خـواب و خـيـال است ولي بـاور كن
عـاشـقـي بـي سـر و پــا عـزم رســيدن دارد

عــمــق تــو دره ي ژرفــيـست مـرا مي خواند
كـسـي از بــيــن خـــودم قـــصـــد پـريدن دارد

اول قــصـه ي هـر عـشق كـمي تـكـراريست!
آخـــر ِ قـــصـــه ي فــــرهـــــاد شـنيدن دارد...

چشم چشم دو ابرو

دماغ ودهن يه گردو

گوش گوش

يه تركش شده اونجا فراموش

چوب چوب يه گردن

بعدش يه گردي پهن

دست دست يكيش هست

اون يكي رو دادش پس

پاپا جا گذاشت

اونو رو مين جا گذاشت

چه جمعه ها که یک به یک غروب شد نیامدی

چه بغضها که در گلو رسوب شد، نیامدی

خلیل اتشین سخن،تبر به دوش بت شکن

خدای ما دوباره سنگ وچوب شد نیامدی

تمام طول هفته را با انتظار جمعه ام

دوباره صبح ،ظهر ،نه غروب شد نیامدی

چه خوشايند است كه تو ابر باشي تا كوير تشنه پاسخي كريمانه دريافت كرده باشند .........